Nerwica - strona o nerwicach.
Zespół Aspergera - objawy i leczenie zespołu Aspergera.

Co w witrynie...

Dystymia

Dystymia czyli depresja nerwicowa, to wyodrębniona jednostka chorobowa charakteryzująca się przewlekłym, nawet kilkuletnim, spadkiem motywacji i energii życiowej. Dalej…

Depresja

Choroba afektywna - ciężkie zaburzenie nastroju. Wyróżniamy wiele odmian depresji: depresja endogenna, sezonowa, depresja poporodowa. Dalej…

Fobia społeczna…
Kiedy pomaga psycholog?…
Warsztaty psychologiczne…
Terapia indywidualna…
Leczenie integracji sensorycznej…
Trudności z zajściem w ciążę. Psychoterapia…
Anoreksja - wpływ kulturowych uwarunkowań na rozwój choroby…
Psychoterapia - Studia…
Zasady selekcji dzieci do grup psychoterapeutycznych…

Fobia społeczna

Philip Zimbardo nieśmiałość scharakteryzował następująco: Osoba nieśmiała wyróżnia się milkliwością, gdy inni mówią, bezruchem, gdy inni się poruszają, izolacją, gdy inni nawiązują przyjazne kontakty. Charakteryzuje ją zatem raczej nieobecność reakcji zewnętrznych, niż obecność jakichś niezwykłych reakcji.

Fobia społeczna ma z nieśmiałością jednak niewiele wspólnego; jej geneza jest złożona, a obok czynników socjologicznych na jej wystąpienie mają prawdopodobnie wpływ niewyodrębnione zaburzenia neurobiologiczne. Jeśli szukać porównania z nieśmiałością, to zależność jest tutaj taka, jak w przypadku depresji endogennej a zwykłego obniżenia nastroju - niezmierzalna.

Osoba chora na fobię społeczną odczuwa właściwie nieustający lęk przed wszelkimi sytuacjami społecznymi, tzn. spotkaniami z przyjaciółmi, robieniem zakupów w sklepie, jazdą autobusem, odbieraniem telefonu. Strach jest tak duży, że najczęściej paraliżuje życie chorego, w skrajnych przypadkach nie wychodzi on w ogóle z domu.

Jeśli osoba taka znajdzie się jednak w otoczeniu innych, pojawiają się u niej objawy somatyczne: czerwienienie się, kołatania serca, pocenie, usztywnienie mięśni, niekiedy nawet zaburzeniami ruchów.

Alkohol, internet, gry komputerowe - to uzależnienie, które pomagają na moment wyrwać się ze szponów choroby, ale przynoszą ulgę tylko na moment i są - po prostu - ucieczką, nie rozwiązaniem. Częstym powikłaniem fobii społecznej jest depresja.

W leczeniu fobii społecznej zastosowanie ma kilka rodzajów psychoterapii. Wielu specjalistów uważa, że jej skuteczność jest wątpliwa, ale ponieważ każdy człowiek reaguje inaczej, nie neguje się jej całkowicie. Większą skuteczność przypisuje się lekom z grupy anksjolityków, czyli lekom przeciwlękowym, takim jak hydroksyzyna. Znoszą one uczucie lęku, ale ich działanie nie jest długotrwałe. W dłuższej terapii, od kilku do kilkunastu miesięcy, stosuje się typowe leki przeciwdepresyjne, tzn. inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny lub inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny.